கவிஞருக்கெல்லாம் ஓர் கேள்வி.?

காலம் காலமாய்,

கவிதைகளுக்கு மட்டுமே

கருவாகிறாள்

முதிர் கன்னி அவள்.!

காலங்கள் கரைந்தோடினாலும்,

கனியும் வரை காத்திருந்தும்,

மணமேடைதனை

மனமேடையிடவும்,

யோசிக்கின்றன,

பல முதிர்காளைகள் 

உழுக ஓர் நிலம் தேடி.!

இவர் விழி சிந்தும் செந்நீரை 

வழியன்றி செய்ய

வருபவர் எவரோ??

  

கேட்குமா வேண்டியவர்களுக்கு?

தனிமையில் கதறிடும் நேரம்

கண்கள் கரைத்திடும் பாரம்.

உறவுக்கென ஏங்கி 

கசிந்தாலும்,

உள்ளம் உறைப்பதில்லை 

உண்மையை!

சுகமென நினைவுகள் 

மனதில் கமழ,

கனவுகள் தான் வைக்கின்றன 

என்னை அழ.!

ஆதலால்

உறக்கத்திலும் சந்திக்க வழி இல்லை!

உருக்கமாய் சிந்திக்கிறேன்,

உண்மையை நிந்திக்கிறேன்.

உங்களுடன் இருக்க வேண்டிக்கிறேன்..!

விசித்திரமானதாய்...

ஒரு வேலை... நான்..

உன் காதலை புறக்கணித்து விட்டு

உன்னையே எனக்கு ஒரு வரன் பார்த்து

முடிவு செய்ய சொல்லி இருந்தால் ...

என்ன செய்திருப்பாய்..?

எனக்கு மட்டும் ஏன் இந்த வேதனை...?

இதுவும் என் காதலுக்காகத் தானே ... ! ! !

காதலுக்காக மட்டுமே

கவிதை எழுத வேண்டும் என்று நினைத்த என்னை

காதல் தோல்விக்கும் கவிதை எழுத செய்கிறாய் ...

சரி விடு .. வெற்றி என்ன..? தோல்வி என்ன..?

இதுவும் நம் காதலுக்கு (.. மன்னிக்கவும்..)...

இதுவும் என் காதலுக்காகத் தானே ... ! ! !

வரங்கள்...

என்  சகாவே,

என்னை ஒதுக்குவோர் மத்தியில்,

தெரியாமல் செய்த செயல் என என் தவறுகளால் 

நீ மட்டும் என் நண்பனாய்...

நான் வாங்கி வந்த வரம் நீ தானோ? 

நனைத்தது நீ தான் ...!

கொட்டும் மழையிலும்,

இன்றொரு நாள், 

நீ என்னை கடைதெருவில் காண்கையில்,

அதே உரிமையுடன்,

"நீங்கள் செல்லுங்கள்!

நான் பத்திரமாய் வீடு வருவேன் "

என்றாயே உன் கணவனிடம்,

என் தோளில் சாய்ந்தபடியே..!

என் சகியே, 

மழை என்னை நனைக்கவில்லை.............